www.lannie.nl

We hebben een logeetje. Onze gast is een verwaarloosde en afgeragde gitaar die door een vriendin van de sloop gered is. Hij zit onder de krassen, er zit een gapende spleet tussen de zijkant en het bovenblad en de stemknopjes waren volledig verdwenen, waardoor er grof geschut nodig was om hem nog een beetje op toon te krijgen. De snaren waren al helemaal in geen honderd jaar vervangen.

Hij is nu bij ons voor een opknapkuurtje. De stemmechanieken heb ik inmiddels vervangen. Sommige onderdelen moest ik er met een tang uit peuteren, het leek af en toe wel alsof ik kiezen aan het trekken was. Maar inmiddels is er weer prima op te spelen. Nog wat cosmetische chirurgie en hij kan aan zijn tweede leven beginnen. Maar het blijft een budgetgitaar, de versiering is er zelfs met inkt opgedrukt. Hij steekt op zijn zachtst gezegd nogal af tegen mijn mooie nieuwe rib uit mijn lijf.

Hoewel.

Toen ik een collega laatst een foto liet zien van mijn nieuwe aanwinst keek hij eens even goed en zei toen dat het er wat hem betrof uit zag als iedere willekeurige gitaar op marktplaats. Hoewel mijn moederlijke trots natuurlijk zwaar gekrenkt was door die opmerking moest ik hem wel een beetje gelijk geven. De grandeur van mijn ‘kindje’ is van een foto niet echt af te lezen. Maar goed, das een foto, in het echt zie je het verschil wel.

Hoewel.

Ons logeetje stond in mijn werkkamer van de week. Vriendlief komt binnenlopen en kijkt ernaar. Na een tijdje zegt hij: “Goh. Van een afstandje lijkt hij best wel op je nieuwe.”