www.lannie.nl

Vanmiddag had ik weer eens zo’n klassiek “vrouw-haalt-man-in-moment”.
Voor de context: ik fiets gemiddeld genomen ongeveer het tempo van een zondagse toerfietser. Misschien nog iets langzamer. Ik word regelmatig ingehaald, af en toe gebeurt het dat ik zelf iemand inhaal. Meestal mannen want er zijn nou eenmaal meer mannen op de weg.

Let wel, ik haal eigenlijk nooit een man in tenzij hij domweg te langzaam fietst. Ten eerste vind ik niet dat ik ten opzichte van een man iets te bewijzen heb. Ten tweede, als ik een doorsnee, normaal fietsende man in ga halen met als doel hem opzichtig uit mijn wiel te rijden is er in de meeste gevallen weinig kans dat ik dat lang volhoud, en dan hou ik liever de eer aan mezelf. Dus als ik iemand inhaal is het meestal een treuzelende toerder die met een trapfrequentie van 50 aan zijn fietscomputertje zit te prutsen en even is vergeten op zijn gemiddelde te letten. Wat er dan gebeurt is typisch.

Schuin achter me hoor ik de peddelaar denken: ‘Shit. Word ik nou verdomme voorbij gefietst door een VROUW?!’ Pretenderend dat het hem niks kan schelen blijft de toerder nog even in hetzelfde tempo doorpeddelen, al prutsend aan zijn tellertje. Maar ondertussen neemt zijn haantjes-instinct een loopje met hem. Je kunt de klok erop gelijk zetten. 60 seconden, dan houdt hij het niet meer. Volgens een geheel voorspelbaar patroon komt hij me na exact een minuut weer voorbij stuiven, in een tempo dat minstens 4 km/u hoger ligt dan wat hij daarvoor al een half uur fietste. Om te laten zien dat hij toch echt! wel! harder! kan! dan! een! vrouw!!

Nou moet ik toegeven dat ik dan ook wel weer zo kinderachtig en irritant ben dat ik in zo’n situatie zo lang mogelijk flink blijf doortrappen om in het wiel te blijven. Ik ben toch potverdorie niet onder de indruk van zijn ’splijtende demarrage’. Al moet ik mijn hartslag ervoor naar de 200 jagen, ik zal zijn wiel houden! Eigenlijk is een vrouw net een soort man.