www.lannie.nl

Doordat ik van maart t/m mei in het buitenland zit heeft mijn fietsseizoen nogal een haperende start dit jaar. Terwijl vriendlief zich in het Hollandse pokkeweer het snot voor de ogen traint zit ik zonder fiets in het zonnige Australië op mijn luie reet wedges met sour cream te eten (de Australische variant van patatje-met). Omdat ik toch niet helemaal ongetraind terug wil komen probeer ik zo nu en dan de MTB van mijn huisgenootje te lenen. Voor uw referentiekader: dit is een fiets in de categorie ‘gratis-van-de-buurman-gekregen-eigenlijk-rij-ik-liever-op-die-van-mijn-vriend’.

Hoewel je bij Australië niet meteen aan bergen denkt is Brisbane een ontzettend heuvelachtige stad. Hellingen van 20%+ zijn geen uitzondering. Elke rit is een aaneenschakeling van korte maar heftige klimmetjes.
Dat is best leuk, maar niet op een fiets van 20 kg. Nou ja, eigenlijk weet ik niet hoeveel hij weegt, maar ik schat hem bijna 2x zo zwaar als mijn fiets thuis, en die is met 12 kg al niet de lichtste. En op zo’n fiets door een heuvelige stad valt niet mee. Zelfs in je allerkleinste MTB-verzetje valt het nog niet mee een Australische bult op te ploeteren met zomaar 10 extra kilo’s onder je kont.

Vandaag vond ik dat ik aan een uitdaging toe was. Dus ik besloot Mt. Coot-tha op te fietsen. Mt. Coot-tha is een berg (nou ja, heuvel) aan de rand van de stad, vanaf waar je een mooi uitzicht hebt op de skyline van Brisbane. Niet gehinderd door enige voorkennis van het traject ging ik op pad. Halverwege mijn eigen straat realiseerde ik me dat ik een enorme prutserige beginnersfout had gemaakt, namelijk het op het aanrecht laten staan van mijn bidon. Hmm. Ik koop onderweg wel wat. Maar ja, kent u dat? Geen zin om af te stappen? Zonder water of voedsel reed ik aan de voet van de klim voorbij het bordje: ’scenic drive to lookout – 12 km’. Deze informatie negeerde ik en ik begon te klimmen. Helaas voor mij brak precies tijdens mijn klim tegen alle verwachtingen in de zon door en werd het een warme en, dankzij de extra kilo’s, bijzonder trage klim. Zo nu en dan werd ik tot mijn frustratie met hoge snelheid voorbij gedarteld door een wielrenner op een elegant slank racefietsje.

Na een minuut of 10 besloot ik dat ik het eigenlijk niet verantwoord vond om zonder water nog kilometers door te rijden en besloot – geheel tegen mijn principes in – om te keren. Ik moet dus constateren dat deze eerste miserabele poging tot het bedwingen van Mt. Coot-tha (hoogte: 244m, afstand: 2.56 km, gem. stijgingspercentage: 10.5%) alleen maar bestempeld kan worden als een enorme afgang. Zeker omdat ik er inmiddels achter ben dat ik er, op het moment dat ik omkeerde, eigenlijk al bijna was. Die 12 km was de totale afstand van een scenic drive langs de lookout en dan met een omweg terug de stad in. Kortom, Mt. Coot-tha is een klimmetje van niks.

Maar ik ben niet voor een gat te vangen. De eerstvolgende keer kom ik boven, water of niet.