www.lannie.nl

Onlangs bezochten wij de zesdaagse van Rotterdam. De dag van de finale. Bij binnenkomst bekroop mij meteen het aloude nostalgische circusgevoel. Je komt binnen, scoort een bord junkfood, zoekt een plekje op een oncomfortabele plastic tribunestoel, en het genieten kan beginnen. Grote tent, circusarena, luidsprekers en schijnwerpers. De renners rijden als dressuurpaardjes door de arena. Puntenkoers, afvalrace. En dan komt de grote attractie: de Beer. En de Beer luistert naar de naam Chris Hoy. Sir Chris Hoy, zoals de circus-omroeper niet kon nalaten steeds te benadrukken.

Vorig jaar tijdens de Tour de France las ik een erg vermakelijke column van Thijs Zonneveld over Fabian Cancellara. Over hoe het peloton sidderde als Cancellara zich voorin liet zien. Over hoe spieren als kabeltrossen over zijn hele lichaam liepen. En inderdaad is Cancellara een man met indrukwekkende dijen, die ongetwijfeld zijn medecoureurs doet beven als hij die spieren laat rollen. Maar bij het zien van de Beer zat ik me toch af te vragen of deze column niet eigenlijk met terugwerkende kracht over Chris Hoy ging. Naast spierbundel Hoy lijkt zelfs Cancellara een iel ventje.

Normaal gesproken heb ik helemaal niks met brede, gespierde kerels. Mijn wederhelft heeft meer het postuur van Thomas Dekker, en dat is niet helemaal toeval. Maar om de een of andere reden vind ik gespierde kerels ineens reteinteressant als ze in een regenboogpak op een fiets zitten. Ik werd een beetje moe van mezelf. Ik kwam toch zeker voor de sport, niet om verlekkerd naar gespierde mannenbenen te loeren? Maar om me heen kijkend merkte ik dat de reactie van de mannen in het publiek eigenlijk niet zoveel verschilde van die van mij. Een mengeling van ontzetting en diep ontzag. Zelfs al had je de potentie om hem te verslaan in een sprint (erg onwaarschijnlijk), dan nog zou je het vermoedelijk niet eens durven, uit dom respect voor die spiermassa.

Waar iemand als Lars Boom zijn mederenners intimideert met een angstaanjagende gelaatsuitdrukking imponeert Chris Hoy puur met lichaamsbouw. Totdat hij zijn helm afzet en vriendelijk lacht, en je denkt: is dat alles? Geen bulderende Hulk, gewoon een vriendelijke vent. Met een wat forse bouw. Eigenlijk meer een soort teddybeer. Een teddybeer in een circustent. Maar dan wel eentje die je met ‘Sir’ dient aan te spreken.

02.01.2009
Het is weer winter. Een koude, natte, gure, strenge, donkere winter.
Om mij heen zie ik verschillende mensen op verschillende wijze met dat feit omgaan.

Sommigen gaan schaatsen. Sommigen storten zich met hart en ziel in de kou en de modder, en crossen zich zonder morren de winter door. Anderen, zoals mijn vriend, raken verveeld en storten zich bij gebrek aan fiets-uren maar op het verkopen van overtollige onderdelen en het aanschaffen van nieuwe, en als het geld dan uiteindelijk echt op is, doden ze hun tijd met het photoshoppen van hun droomfiets. Bij gebrek aan competitie maken ze daar dan ook maar wedstrijdjes van – zie de verscheidene photoshop contests die er al zijn geweest op het fiets-forum de afgelopen maanden.

Bij mij werkt het anders. Alle goede voornemens ten spijt ben ik meer het type van de winterslaap. Ik probeer mijn conditie wel op peil te houden, maar erg best lukken wil dat niet. Qua fitheid heb ik inmiddels een absoluut dieptepunt bereikt.

Niet dat ik het niet geprobeerd heb. Ik heb van alles geprobeerd. Spinnen ging een tijdje goed, tot mijn sportmaatjes ombeurten begonnen af te haken en ik niet in staat bleek mezelf in mijn eentje door de kou en de regen naar de sportschool te slepen. Tacxen heb ik ook gedaan. Decadent als wij zijn hebben we meteen maar de duurste en hipste tacx aangeschaft die er was, met virtual reality en de hele mikmak, maar hoe hip ook, het kan me niet echt boeien. Binnen fietsen is gewoon NIET LEUK.

Dus toch maar weer naar buiten. Dit heb ik weken weten uit te stellen met de smoes dat ik geen goeie winterkleding had. Mijn laatste buitenfiets-poging (met onvoldoende warme kleding) was ergens in oktober, en resulteerde in zware onderkoeling. Een uur in een heel heet bad had ik nodig om weer bij mijn positieven te komen. Gelukkig was het de weken daarna zulk hondenweer dat ik elke keer wel een excuus had om thuis te blijven. Ineens had ik zeeën van tijd over. Dat beviel eigenlijk uitstekend.

Maar toen kwam de kerst. En met de kerst kwamen de kerstkilo’s. Dat was de druppel. Er moest en zou weer gefietst worden, hoe koud ook. Inmiddels was het weer een beetje zonnig, en vol goede moed toog ik naar de fietsenwinkel om winterkleding aan te schaffen. Van top tot teen ingepakt en geisoleerd stapte ik op de fiets.

Helaas. Of het de slechte conditie was, de kou, of gewoon het feit dat ik het niet meer gewend was, ik kwam amper vooruit. En alle warme kleding ten spijt had ik nog steeds een half uur warm bad nodig om weer op temperatuur te komen.

Dus ik ben weer terug bij de tacx. Ik heb alle hippe features uitgezet, trap monotoon de pedalen rond en verdrijf intussen de tijd met het kijken van foute kerstfilms. Eerst maar eens die kerstkont eraf, en hopelijk komt die conditie dan vanzelf wel weer een keer. Ik modder me wel door de winter, maar dan wel zonder modder, en met een warm dak boven mijn hoofd. Moge het maar weer gauw zomer worden.