www.lannie.nl

Van kinds af aan ben ik er rotsvast van overtuigd geweest dat ik geen sportgenen bezit. Met gym deed ik mijn uiterste best niet aan de beurt te komen en hoopte ik vurig dat het gauw tijd was. Vanwege mijn niet bijster goede motoriek werd ik sowieso altijd als laatste gekozen, dus dat was ook al niet bevorderlijk voor mijn enthousiasme. De Coopertest was mijn grote nachtmerrie en de sportdag het dieptepunt van het jaar. Toch ben ik nu aan het schrijven voor de fiets-website. Rara, hoe kan dit??

Ik geef het niet graag toe, maar zoals vermoedelijk bij wel meer vrouwen het geval is, werd mijn eerste wielren-ervaring geïnitieerd door een man. We verhuisden naar een stad die op enige afstand lag van mijn vriend z’n werk, waarop hij besloot dat hij voortaan op de racefiets naar zijn werk zou gaan. Het fietsvirus sloeg flink toe, en weldra vroeg hij of ik ook niet een racefiets moest kopen. Zoals gezegd vond ik mezelf nog steeds een totale anti-sporter, dus dat idee klonk me niet direct als muziek in de oren. Maar ja, om een paar trappers rond te draaien hoef je niet zoveel motoriek te hebben dacht ik, dus, vooruit met de geit. Ik vroeg aan een vriendin met racefiets of ik haar fiets een paar weekjes mocht lenen.

De vriendin in kwestie had een racefiets staan van het type ‘gratis-af-te-halen-op-marktplaats’. Keihard mannenzadel, buiscommandeurs, zowel binnen- als buitenbanden zeker 20 jaar oud, u kent dat wel. Maar het frame had de juiste maat, de trappers gingen rond en zelfs de versnellingen waren nog redelijk in orde. Dus vriend en ik gingen op pad.

De diepe zit was nogal wennen. Ik had het idee dat ik elk moment voorover over mijn stuur kon rollen. Het eerste wat we tegenkwamen was een drukke rotonde. Voor mijn gevoel was het een regelrechte zelfmoordactie om op deze fiets door de bebouwde kom te rijden, laat staan over zoiets als een rotonde. Let wel: eigenares van deze fiets gebruikte hem in hartje Amsterdam als stadsfiets. Dat had tot gevolg gehad dat ze er een keer in een dronken bui mee de tramrails in was gereden. Helaas stond daardoor de remgreep nu zo scheef dat je vijf minuten van tevoren moest bedenken dat er geremd moest gaan worden, anders was je niet op tijd bij de hendel.

Kennelijk bezit ik dan misschien geen sport-gen maar wel een kamikaze-gen. Op de een of andere manier ben ik na deze ervaring nooit meer gestopt met fietsen. Inmiddels doe ik dat gelukkig op een iets modernere racefiets, met een iets comfortabeler zadel en een iets beter hanteerbaar stuur. Mensen die mij nog niet zo lang kennen denken waarachtig dat ik sportief ben. Ik denk dat ik ze maar lekker in die waan laat.