Als ik vriendlief hoor praten over zijn laatste uitdagingen klinkt het soms alsof hij de meest verschrikkelijke dagen van zijn leven heeft meegemaakt. Het was een en al afzien, verschrikking, kapot zitten, nog heel ver moeten, nog meer afzien en denken dat er nooit een eind aan komt. Waarom doe je het dan? “Omdat het zo leuk is”, krijg je dan te horen.

Afzien is verslavend. Niet in de laatste plaats omdat van afzien alles beter wordt, als het eenmaal achter de rug is. Je eten smaakt lekkerder, de bank ligt lekkerder, niksdoen voelt ineens zalig in plaats van lamlendig, en als je het dan eenmaal volbracht hebt kun je er in elk geval flink over opscheppen en bewonderende blikken in ontvangst nemen.

Dit alles overdenkend heb ik een nieuwe uitdaging aangenomen. Ik heb me door mijn masochistische vriendje laten overhalen om een tijdrit van 123 km te gaan rijden, met de toepasselijke naam “Monstertijdrit“. Gezien het deelnemersveld is er een bijna keiharde garantie dat ik als laatste eindig. Dat de spullen al opgeruimd zijn, de prijzen al uitgereikt en de zon al onder als ik eindelijk binnen kom. Maar het deert me niet. Want na al het lijden, het afzien, het denken dat er geen einde aan komt, en het slikken van de nederlaag van het laatste worden, kan ik mooi wel met mijn beentjes omhoog op de bank liggen de rest van de dag, zonder schuldgevoel genieten van een enorm bord pasta, en er bruut over opscheppen tegen iedereen die het maar wil horen. Kom maar op met die Monstertijdrit.

Hier weer een hoogtepunt, getiteld Cancellara is een smeerlap.

(Overigens lijkt dit verhaal wel degelijk gebaseerd op feiten, zoals hier is na te trekken. Let ook op de geniale naam van de wielerploeg waar Thijs destijds voor fietste.)

Onlangs organiseerde vriendlief op zeer succesvolle wijze een tijdrit in de Flevopolder, voor leden van het Fiets-forum en wie er verder nog zin had om mee te doen. Een van de deelnemers was de fotograaf van Fiets. Ziehier het resultaat. Een van die tamelijk onherkenbare mensen ben ik

Na een aantal weken wachten diende de heuglijke dag zich dan toch aan dat het proefschrift naar de leescommissie mocht. Ik mocht het zelf gaan ophalen bij de Proefschriftbewaarder. Ik wist niet helemaal of ik die verhalen over die kluis moest geloven, dus vol verwachting liep ik erheen.

Ik kwam de kamer binnenlopen en zag het volgende. Een grote, voornamelijk lege tafel met een computer. Een tropische plant.
En een kluis. Van ongeveer een meter breed en anderhalve meter hoog.

De Proefschriftbewaarder wist meteen wie ik was. Ze zette een gezicht op alsof ze hier al weken op had gewacht, en toverde een sleutel van ongeveer 20 cm lang ergens vandaan. Opgetogen liep ze richting de grote kluis. Ze stak de indrukwekkende sleutel in het slot (eerst verkeerd om – het was duidelijk niet iets wat ze dagelijks deed), en opende de kluisdeur.

Ik weet niet precies wat ik verwacht had te zien. Een grote zak met gouden munten? Een revolver? Stapels stoffige compromitterende documenten over chantabele universiteitsbobo’s?
Ik zag dit:
Een plastic mapje met wat onooglijke papiertjes erin.
Veel leegte, want de kluis was werkelijk enorm.
En de doos met mijn proefschriften.

Zou het dan werkelijk enig belang hebben wat ik in die vier jaar bij elkaar heb getypt?

Zoals wel meer mensen ben ik nooit echt volwassen geworden en daarom ben ik nu nog steeds bang voor spoken. Na het zien van “The Sixth Sense” kon ik drie maanden niet slapen.

Misschien moet ik het nuanceren. Ik ben er door de jaren heen alleen maar rationeler op geworden, en ben dus niet echt meer bang voor spoken, want die bestaan niet. Waar ik wel bang voor ben is dat ik spoken ga zíen. Of andere dingen die niet kunnen. Dat ik de telefoon ineens hoor rinkelen terwijl hij helemaal niet is aangesloten. Of zoals in een creepy droom die ik laatst had, waarin ik de badkamer in liep om mijn haar te föhnen, in de spiegel keek en mijn eigen achterhoofd zag.

Helaas heeft mijn toegenomen rationaliteit me er geenszins heldhaftiger op gemaakt. Laatst googlede ik het spookverhaal “The Fall of the House of Usher”, van Edgar Allan Poe. Dat schijnt de inspiratiebron te zijn voor een (overigens prachtig mooi) stuk gitaarmuziek wat ik aan het instuderen ben. Het leek me een nobel streven om dat verhaal eens te gaan lezen, om te weten wat ik nou eigenlijk aan het spelen was.

Dat ging niet door dus. Van de beschrijving ervan op Wikipedia kreeg ik al zo de rillingen dat ik mijn leesambitie voorlopig op de lange baan geschoven heb.

Naarmate je ouder wordt veranderen je eenheden. De mars werd op den duur vervangen door de eenheid CD, die meerdere varianten had (”acceptabel geprijsde CD” ~ 35 gulden; “dure CD” ~ 47 gulden), en tegenwoordig reken ik in de eenheid racefiets (”marktplaatsfiets” ~ 500 euro; “budgetfiets” ~ 1000 euro;  “goeie fiets” ~ 2000 euro).

Ook mijn tijd-maatstaven zijn subtiel veranderd. Vroeger deelde ik de tijd in als voor/na [mijn verjaardag/sinterklaas/kerst] (”voor” ~ redelijk snel; “na” ~ nog lááááng niet). Inmiddels nader ik de 30 en probeer ik mijn verjaardag te verdringen. Hoe lang het nog duurt voor ik jarig ben? Te snel, is steevast het antwoord. Niet erg informatief. Voor/na dat congres in [Berlijn/Sydney/Boulder] is daarom nu gangbaarder om “snel” en “nog lang niet” van elkaar te scheiden.

Vanmorgen stond ik in de supermarkt en checkte de houdbaarheidsdatum van een pakje ontbijtspek. “Tenminste houdbaar tot 15-01-10″, stond er. Ik was meteen gerustgesteld.
Houdbaar tot mijn proefschrift-deadline!

Hij is nu bij ons voor een opknapkuurtje. De stemmechanieken heb ik inmiddels vervangen. Sommige onderdelen moest ik er met een tang uit peuteren, het leek af en toe wel alsof ik kiezen aan het trekken was. Maar inmiddels is er weer prima op te spelen. Nog wat cosmetische chirurgie en hij kan aan zijn tweede leven beginnen. Maar het blijft een budgetgitaar, de versiering is er zelfs met inkt opgedrukt. Hij steekt op zijn zachtst gezegd nogal af tegen mijn mooie nieuwe rib uit mijn lijf.

Hoewel.

Toen ik een collega laatst een foto liet zien van mijn nieuwe aanwinst keek hij eens even goed en zei toen dat het er wat hem betrof uit zag als iedere willekeurige gitaar op marktplaats. Hoewel mijn moederlijke trots natuurlijk zwaar gekrenkt was door die opmerking moest ik hem wel een beetje gelijk geven. De grandeur van mijn ‘kindje’ is van een foto niet echt af te lezen. Maar goed, das een foto, in het echt zie je het verschil wel.

Hoewel.

Ons logeetje stond in mijn werkkamer van de week. Vriendlief komt binnenlopen en kijkt ernaar. Na een tijdje zegt hij: “Goh. Van een afstandje lijkt hij best wel op je nieuwe.”

Let wel, ik haal eigenlijk nooit een man in tenzij hij domweg te langzaam fietst. Ten eerste vind ik niet dat ik ten opzichte van een man iets te bewijzen heb. Ten tweede, als ik een doorsnee, normaal fietsende man in ga halen met als doel hem opzichtig uit mijn wiel te rijden is er in de meeste gevallen weinig kans dat ik dat lang volhoud, en dan hou ik liever de eer aan mezelf. Dus als ik iemand inhaal is het meestal een treuzelende toerder die met een trapfrequentie van 50 aan zijn fietscomputertje zit te prutsen en even is vergeten op zijn gemiddelde te letten. Wat er dan gebeurt is typisch.

Schuin achter me hoor ik de peddelaar denken: ‘Shit. Word ik nou verdomme voorbij gefietst door een VROUW?!’ Pretenderend dat het hem niks kan schelen blijft de toerder nog even in hetzelfde tempo doorpeddelen, al prutsend aan zijn tellertje. Maar ondertussen neemt zijn haantjes-instinct een loopje met hem. Je kunt de klok erop gelijk zetten. 60 seconden, dan houdt hij het niet meer. Volgens een geheel voorspelbaar patroon komt hij me na exact een minuut weer voorbij stuiven, in een tempo dat minstens 4 km/u hoger ligt dan wat hij daarvoor al een half uur fietste. Om te laten zien dat hij toch echt! wel! harder! kan! dan! een! vrouw!!

Nou moet ik toegeven dat ik dan ook wel weer zo kinderachtig en irritant ben dat ik in zo’n situatie zo lang mogelijk flink blijf doortrappen om in het wiel te blijven. Ik ben toch potverdorie niet onder de indruk van zijn ’splijtende demarrage’. Al moet ik mijn hartslag ervoor naar de 200 jagen, ik zal zijn wiel houden! Eigenlijk is een vrouw net een soort man.