www.lannie.nl

Als kind was ik bang voor spoken. Er school echter toen al een wetenschapper in mij dus mijn angst was wel rationeel onderbouwd. Ik was niet bang voor inbrekers of moordenaars. Ik deed gewoon de deur van mijn kamer op slot, dan konden ze er niet in. Spoken daarentegen, kunnen door muren heen. Dus al slaap je in een bunker, ze kunnen altijd bij je komen. Daarom zijn spoken enger dan moordenaars. Logisch.

Zoals wel meer mensen ben ik nooit echt volwassen geworden en daarom ben ik nu nog steeds bang voor spoken. Na het zien van “The Sixth Sense” kon ik drie maanden niet slapen.

Misschien moet ik het nuanceren. Ik ben er door de jaren heen alleen maar rationeler op geworden, en ben dus niet echt meer bang voor spoken, want die bestaan niet. Waar ik wel bang voor ben is dat ik spoken ga zíen. Of andere dingen die niet kunnen. Dat ik de telefoon ineens hoor rinkelen terwijl hij helemaal niet is aangesloten. Of zoals in een creepy droom die ik laatst had, waarin ik de badkamer in liep om mijn haar te föhnen, in de spiegel keek en mijn eigen achterhoofd zag.

Helaas heeft mijn toegenomen rationaliteit me er geenszins heldhaftiger op gemaakt. Laatst googlede ik het spookverhaal “The Fall of the House of Usher”, van Edgar Allan Poe. Dat schijnt de inspiratiebron te zijn voor een (overigens prachtig mooi) stuk gitaarmuziek wat ik aan het instuderen ben. Het leek me een nobel streven om dat verhaal eens te gaan lezen, om te weten wat ik nou eigenlijk aan het spelen was.

Dat ging niet door dus. Van de beschrijving ervan op Wikipedia kreeg ik al zo de rillingen dat ik mijn leesambitie voorlopig op de lange baan geschoven heb.

We hebben een logeetje. Onze gast is een verwaarloosde en afgeragde gitaar die door een vriendin van de sloop gered is. Hij zit onder de krassen, er zit een gapende spleet tussen de zijkant en het bovenblad en de stemknopjes waren volledig verdwenen, waardoor er grof geschut nodig was om hem nog een beetje op toon te krijgen. De snaren waren al helemaal in geen honderd jaar vervangen.

Hij is nu bij ons voor een opknapkuurtje. De stemmechanieken heb ik inmiddels vervangen. Sommige onderdelen moest ik er met een tang uit peuteren, het leek af en toe wel alsof ik kiezen aan het trekken was. Maar inmiddels is er weer prima op te spelen. Nog wat cosmetische chirurgie en hij kan aan zijn tweede leven beginnen. Maar het blijft een budgetgitaar, de versiering is er zelfs met inkt opgedrukt. Hij steekt op zijn zachtst gezegd nogal af tegen mijn mooie nieuwe rib uit mijn lijf.

Hoewel.

Toen ik een collega laatst een foto liet zien van mijn nieuwe aanwinst keek hij eens even goed en zei toen dat het er wat hem betrof uit zag als iedere willekeurige gitaar op marktplaats. Hoewel mijn moederlijke trots natuurlijk zwaar gekrenkt was door die opmerking moest ik hem wel een beetje gelijk geven. De grandeur van mijn ‘kindje’ is van een foto niet echt af te lezen. Maar goed, das een foto, in het echt zie je het verschil wel.

Hoewel.

Ons logeetje stond in mijn werkkamer van de week. Vriendlief komt binnenlopen en kijkt ernaar. Na een tijdje zegt hij: “Goh. Van een afstandje lijkt hij best wel op je nieuwe.”

De economie mag dan prut zijn, het heeft niet aan ons gelegen. Vriendlief spendeert fortuinen aan – in mijn ogen – onnodige wielerspullen (andere bidonhouders, want je zult maar 2 verschillende bidonhouders op je fiets hebben zitten, nieuwe wielen, nieuw stuur, nieuwe schoentjes, en dan meteen 2 paar want met witte schoenen kun je niet in de regen fietsen, en ga zo maar door). En ikzelf heb de plannen voor een fiets even in de ijskast gezet ten faveure van een nieuwe gitaar.

Helaas is de oorontsteking nog even niet over, ik zal de onsmakelijke details voor me houden maar een fijn weekje was het in dat opzicht niet. Ook mijn gehoor is suboptimaal. Normaal is het al suboptimaal omdat links eenderde van mijn trommelvlies ontbreekt (althans, de laatste keer dat ik me heb laten vertellen hoe het ervoor stond), maar nu zit de hele boel ook nog verstopt dus ik hoor maar met 1 en een kwart oor, ongeveer.

Dat is tot mijn vreugde ruimschoots genoeg gebleken om het verschil tussen mijn nieuwe en de 3 momenteel aanwezige oude gitaren te kunnen horen. De nieuwe heeft zoveel meer volume en klinkt dwars door de oorsmeer heen nog steeds zo fantastisch dat er geen enkele twijfel over mogelijk is. Ik heb wel wat moeite met stemmen momenteel (lang leve de electronische tuners), maar zelfs voor een half dove gitarist is hij de grote uitgave meer dan waard.

Vroeger zwoor ik dat als mijn huis in de fik zou gaan, mijn eerste gitaar het eerste voorwerp was dat ik zou redden. Niet omdat hij zo fantastisch klinkt, maar uit nostalgie. Van hem heb ik het geleerd, zal ik maar zeggen, en hij is daardoor het meest dierbare bezit wat ik heb. Maar nu de nieuwe concurrent ernaast staat moet ik zeggen dat de keuze toch wel verdomd moeilijk zou worden. Ik hoop maar niet dat mijn huis ooit in de fik vliegt.

Ik ging me alleen even orienteren, zei ik.
Nooit doen.

Over een jaar, als ik gepromoveerd ben, zou ik er een aanschaffen.
Morgen haal ik hem op. Ik kan niet wachten!