www.lannie.nl

Verre exotische vakanties zijn leuk, maar ze hoeven ook weer niet elk jaar. Na afgelopen jaar was ik in elk geval wel weer zwaar aan een relaxvakantie toe. Nou is een relaxvakantie voor mij niet twee weken op het strand bakken, daar word ik heel erg ongelukkig van. Maar als ik eerst een flinke col over getrapt heb kan ik daarna wel genieten van een dagje op mijn luie reet in de zon. Dus zo geschiedde. Zie de nieuwe foto’s.

Wielrenners zijn masochisten. Iedereen die wel eens een berg heeft beklommen, of een tijdrit gereden, of met de tong op de schoenen in een wiel gehangen zal dit beamen. En het raarste is nog dat je desondanks blijft wielrennen. Als je een beetje je best doet bergop denk je zonder uitzondering, “dit doe ik nooooooooooiiiit meer!!!!”. Niet zelden staat dat ongeveer gelijk aan dat je het binnen 1 of 2 jaar opnieuw probeert omdat je je prestatie van vorig jaar moet en zal overtreffen. Je fietst een berg van 10% op en denkt, “wie dit doet moet lijden aan totale zelfhaat”. Om vervolgens een paar dagen later een berg van 11% op te klimmen, want je weet nu immers dat je die van 10% wel bovenkomt. En ja, dan moet je een nieuwe uitdaging. Zo worden op den duur de meest monsterlijke beklimmingen alsnog een reëel doel.

Als ik vriendlief hoor praten over zijn laatste uitdagingen klinkt het soms alsof hij de meest verschrikkelijke dagen van zijn leven heeft meegemaakt. Het was een en al afzien, verschrikking, kapot zitten, nog heel ver moeten, nog meer afzien en denken dat er nooit een eind aan komt. Waarom doe je het dan? “Omdat het zo leuk is”, krijg je dan te horen.

Afzien is verslavend. Niet in de laatste plaats omdat van afzien alles beter wordt, als het eenmaal achter de rug is. Je eten smaakt lekkerder, de bank ligt lekkerder, niksdoen voelt ineens zalig in plaats van lamlendig, en als je het dan eenmaal volbracht hebt kun je er in elk geval flink over opscheppen en bewonderende blikken in ontvangst nemen.

Dit alles overdenkend heb ik een nieuwe uitdaging aangenomen. Ik heb me door mijn masochistische vriendje laten overhalen om een tijdrit van 123 km te gaan rijden, met de toepasselijke naam “Monstertijdrit“. Gezien het deelnemersveld is er een bijna keiharde garantie dat ik als laatste eindig. Dat de spullen al opgeruimd zijn, de prijzen al uitgereikt en de zon al onder als ik eindelijk binnen kom. Maar het deert me niet. Want na al het lijden, het afzien, het denken dat er geen einde aan komt, en het slikken van de nederlaag van het laatste worden, kan ik mooi wel met mijn beentjes omhoog op de bank liggen de rest van de dag, zonder schuldgevoel genieten van een enorm bord pasta, en er bruut over opscheppen tegen iedereen die het maar wil horen. Kom maar op met die Monstertijdrit.

Oh ja, voor ik het vergeet, Thijs Zonneveld is een held.
Lang leve de nieuwe wielerjournalistiek, waarin feiten een goed verhaal nooit verpesten en de overdrijving als stijlfiguur nooit wordt geschuwd.

Hier weer een hoogtepunt, getiteld Cancellara is een smeerlap.

(Overigens lijkt dit verhaal wel degelijk gebaseerd op feiten, zoals hier is na te trekken. Let ook op de geniale naam van de wielerploeg waar Thijs destijds voor fietste.)

Whoohoo!
Ik mag dan zelden meedoen aan een wedstrijd, die ene keer dat ik het doe haal ik er dan wel meteen het blad Fiets mee!

Onlangs organiseerde vriendlief op zeer succesvolle wijze een tijdrit in de Flevopolder, voor leden van het Fiets-forum en wie er verder nog zin had om mee te doen. Een van de deelnemers was de fotograaf van Fiets. Ziehier het resultaat. Een van die tamelijk onherkenbare mensen ben ik

Vanmiddag had ik weer eens zo’n klassiek “vrouw-haalt-man-in-moment”.
Voor de context: ik fiets gemiddeld genomen ongeveer het tempo van een zondagse toerfietser. Misschien nog iets langzamer. Ik word regelmatig ingehaald, af en toe gebeurt het dat ik zelf iemand inhaal. Meestal mannen want er zijn nou eenmaal meer mannen op de weg.

Let wel, ik haal eigenlijk nooit een man in tenzij hij domweg te langzaam fietst. Ten eerste vind ik niet dat ik ten opzichte van een man iets te bewijzen heb. Ten tweede, als ik een doorsnee, normaal fietsende man in ga halen met als doel hem opzichtig uit mijn wiel te rijden is er in de meeste gevallen weinig kans dat ik dat lang volhoud, en dan hou ik liever de eer aan mezelf. Dus als ik iemand inhaal is het meestal een treuzelende toerder die met een trapfrequentie van 50 aan zijn fietscomputertje zit te prutsen en even is vergeten op zijn gemiddelde te letten. Wat er dan gebeurt is typisch.

Schuin achter me hoor ik de peddelaar denken: ‘Shit. Word ik nou verdomme voorbij gefietst door een VROUW?!’ Pretenderend dat het hem niks kan schelen blijft de toerder nog even in hetzelfde tempo doorpeddelen, al prutsend aan zijn tellertje. Maar ondertussen neemt zijn haantjes-instinct een loopje met hem. Je kunt de klok erop gelijk zetten. 60 seconden, dan houdt hij het niet meer. Volgens een geheel voorspelbaar patroon komt hij me na exact een minuut weer voorbij stuiven, in een tempo dat minstens 4 km/u hoger ligt dan wat hij daarvoor al een half uur fietste. Om te laten zien dat hij toch echt! wel! harder! kan! dan! een! vrouw!!

Nou moet ik toegeven dat ik dan ook wel weer zo kinderachtig en irritant ben dat ik in zo’n situatie zo lang mogelijk flink blijf doortrappen om in het wiel te blijven. Ik ben toch potverdorie niet onder de indruk van zijn ’splijtende demarrage’. Al moet ik mijn hartslag ervoor naar de 200 jagen, ik zal zijn wiel houden! Eigenlijk is een vrouw net een soort man.

Vriendlief en ik hadden gisteren een flink jubileum te vieren. Dat deden we wel op een hele romantische manier: ik op de bank met mijn laptop en vriendlief op de fiets voor een tijdrit. Om zijn afwezigheid te compenseren had hij me plechtig beloofd op het podium te rijden. Dan zou ik namelijk de bloemen krijgen.

Om een uur of acht belde hij met een beteuterd stemmetje om te vertellen dat hij vierde was. Tot mijn grote verbazing kwam hij een uurtje later desondanks met bloemen de kamer inlopen. Verbaasd vroeg ik of hij soms de winnaar beroofd had. Hij zweeg geheimzinnig.

Welgeteld één nachtje kon hij het geheimpje voor zich houden. De volgende ochtend werd het mysterie alsnog ontrafeld. Ze hadden bloemen over.

Doordat ik van maart t/m mei in het buitenland zit heeft mijn fietsseizoen nogal een haperende start dit jaar. Terwijl vriendlief zich in het Hollandse pokkeweer het snot voor de ogen traint zit ik zonder fiets in het zonnige Australië op mijn luie reet wedges met sour cream te eten (de Australische variant van patatje-met). Omdat ik toch niet helemaal ongetraind terug wil komen probeer ik zo nu en dan de MTB van mijn huisgenootje te lenen. Voor uw referentiekader: dit is een fiets in de categorie ‘gratis-van-de-buurman-gekregen-eigenlijk-rij-ik-liever-op-die-van-mijn-vriend’.

Hoewel je bij Australië niet meteen aan bergen denkt is Brisbane een ontzettend heuvelachtige stad. Hellingen van 20%+ zijn geen uitzondering. Elke rit is een aaneenschakeling van korte maar heftige klimmetjes.
Dat is best leuk, maar niet op een fiets van 20 kg. Nou ja, eigenlijk weet ik niet hoeveel hij weegt, maar ik schat hem bijna 2x zo zwaar als mijn fiets thuis, en die is met 12 kg al niet de lichtste. En op zo’n fiets door een heuvelige stad valt niet mee. Zelfs in je allerkleinste MTB-verzetje valt het nog niet mee een Australische bult op te ploeteren met zomaar 10 extra kilo’s onder je kont.

Vandaag vond ik dat ik aan een uitdaging toe was. Dus ik besloot Mt. Coot-tha op te fietsen. Mt. Coot-tha is een berg (nou ja, heuvel) aan de rand van de stad, vanaf waar je een mooi uitzicht hebt op de skyline van Brisbane. Niet gehinderd door enige voorkennis van het traject ging ik op pad. Halverwege mijn eigen straat realiseerde ik me dat ik een enorme prutserige beginnersfout had gemaakt, namelijk het op het aanrecht laten staan van mijn bidon. Hmm. Ik koop onderweg wel wat. Maar ja, kent u dat? Geen zin om af te stappen? Zonder water of voedsel reed ik aan de voet van de klim voorbij het bordje: ’scenic drive to lookout – 12 km’. Deze informatie negeerde ik en ik begon te klimmen. Helaas voor mij brak precies tijdens mijn klim tegen alle verwachtingen in de zon door en werd het een warme en, dankzij de extra kilo’s, bijzonder trage klim. Zo nu en dan werd ik tot mijn frustratie met hoge snelheid voorbij gedarteld door een wielrenner op een elegant slank racefietsje.

Na een minuut of 10 besloot ik dat ik het eigenlijk niet verantwoord vond om zonder water nog kilometers door te rijden en besloot – geheel tegen mijn principes in – om te keren. Ik moet dus constateren dat deze eerste miserabele poging tot het bedwingen van Mt. Coot-tha (hoogte: 244m, afstand: 2.56 km, gem. stijgingspercentage: 10.5%) alleen maar bestempeld kan worden als een enorme afgang. Zeker omdat ik er inmiddels achter ben dat ik er, op het moment dat ik omkeerde, eigenlijk al bijna was. Die 12 km was de totale afstand van een scenic drive langs de lookout en dan met een omweg terug de stad in. Kortom, Mt. Coot-tha is een klimmetje van niks.

Maar ik ben niet voor een gat te vangen. De eerstvolgende keer kom ik boven, water of niet.

Onlangs bezochten wij de zesdaagse van Rotterdam. De dag van de finale. Bij binnenkomst bekroop mij meteen het aloude nostalgische circusgevoel. Je komt binnen, scoort een bord junkfood, zoekt een plekje op een oncomfortabele plastic tribunestoel, en het genieten kan beginnen. Grote tent, circusarena, luidsprekers en schijnwerpers. De renners rijden als dressuurpaardjes door de arena. Puntenkoers, afvalrace. En dan komt de grote attractie: de Beer. En de Beer luistert naar de naam Chris Hoy. Sir Chris Hoy, zoals de circus-omroeper niet kon nalaten steeds te benadrukken.

Vorig jaar tijdens de Tour de France las ik een erg vermakelijke column van Thijs Zonneveld over Fabian Cancellara. Over hoe het peloton sidderde als Cancellara zich voorin liet zien. Over hoe spieren als kabeltrossen over zijn hele lichaam liepen. En inderdaad is Cancellara een man met indrukwekkende dijen, die ongetwijfeld zijn medecoureurs doet beven als hij die spieren laat rollen. Maar bij het zien van de Beer zat ik me toch af te vragen of deze column niet eigenlijk met terugwerkende kracht over Chris Hoy ging. Naast spierbundel Hoy lijkt zelfs Cancellara een iel ventje.

Normaal gesproken heb ik helemaal niks met brede, gespierde kerels. Mijn wederhelft heeft meer het postuur van Thomas Dekker, en dat is niet helemaal toeval. Maar om de een of andere reden vind ik gespierde kerels ineens reteinteressant als ze in een regenboogpak op een fiets zitten. Ik werd een beetje moe van mezelf. Ik kwam toch zeker voor de sport, niet om verlekkerd naar gespierde mannenbenen te loeren? Maar om me heen kijkend merkte ik dat de reactie van de mannen in het publiek eigenlijk niet zoveel verschilde van die van mij. Een mengeling van ontzetting en diep ontzag. Zelfs al had je de potentie om hem te verslaan in een sprint (erg onwaarschijnlijk), dan nog zou je het vermoedelijk niet eens durven, uit dom respect voor die spiermassa.

Waar iemand als Lars Boom zijn mederenners intimideert met een angstaanjagende gelaatsuitdrukking imponeert Chris Hoy puur met lichaamsbouw. Totdat hij zijn helm afzet en vriendelijk lacht, en je denkt: is dat alles? Geen bulderende Hulk, gewoon een vriendelijke vent. Met een wat forse bouw. Eigenlijk meer een soort teddybeer. Een teddybeer in een circustent. Maar dan wel eentje die je met ‘Sir’ dient aan te spreken.

02.01.2009
Het is weer winter. Een koude, natte, gure, strenge, donkere winter.
Om mij heen zie ik verschillende mensen op verschillende wijze met dat feit omgaan.

Sommigen gaan schaatsen. Sommigen storten zich met hart en ziel in de kou en de modder, en crossen zich zonder morren de winter door. Anderen, zoals mijn vriend, raken verveeld en storten zich bij gebrek aan fiets-uren maar op het verkopen van overtollige onderdelen en het aanschaffen van nieuwe, en als het geld dan uiteindelijk echt op is, doden ze hun tijd met het photoshoppen van hun droomfiets. Bij gebrek aan competitie maken ze daar dan ook maar wedstrijdjes van – zie de verscheidene photoshop contests die er al zijn geweest op het fiets-forum de afgelopen maanden.

Bij mij werkt het anders. Alle goede voornemens ten spijt ben ik meer het type van de winterslaap. Ik probeer mijn conditie wel op peil te houden, maar erg best lukken wil dat niet. Qua fitheid heb ik inmiddels een absoluut dieptepunt bereikt.

Niet dat ik het niet geprobeerd heb. Ik heb van alles geprobeerd. Spinnen ging een tijdje goed, tot mijn sportmaatjes ombeurten begonnen af te haken en ik niet in staat bleek mezelf in mijn eentje door de kou en de regen naar de sportschool te slepen. Tacxen heb ik ook gedaan. Decadent als wij zijn hebben we meteen maar de duurste en hipste tacx aangeschaft die er was, met virtual reality en de hele mikmak, maar hoe hip ook, het kan me niet echt boeien. Binnen fietsen is gewoon NIET LEUK.

Dus toch maar weer naar buiten. Dit heb ik weken weten uit te stellen met de smoes dat ik geen goeie winterkleding had. Mijn laatste buitenfiets-poging (met onvoldoende warme kleding) was ergens in oktober, en resulteerde in zware onderkoeling. Een uur in een heel heet bad had ik nodig om weer bij mijn positieven te komen. Gelukkig was het de weken daarna zulk hondenweer dat ik elke keer wel een excuus had om thuis te blijven. Ineens had ik zeeën van tijd over. Dat beviel eigenlijk uitstekend.

Maar toen kwam de kerst. En met de kerst kwamen de kerstkilo’s. Dat was de druppel. Er moest en zou weer gefietst worden, hoe koud ook. Inmiddels was het weer een beetje zonnig, en vol goede moed toog ik naar de fietsenwinkel om winterkleding aan te schaffen. Van top tot teen ingepakt en geisoleerd stapte ik op de fiets.

Helaas. Of het de slechte conditie was, de kou, of gewoon het feit dat ik het niet meer gewend was, ik kwam amper vooruit. En alle warme kleding ten spijt had ik nog steeds een half uur warm bad nodig om weer op temperatuur te komen.

Dus ik ben weer terug bij de tacx. Ik heb alle hippe features uitgezet, trap monotoon de pedalen rond en verdrijf intussen de tijd met het kijken van foute kerstfilms. Eerst maar eens die kerstkont eraf, en hopelijk komt die conditie dan vanzelf wel weer een keer. Ik modder me wel door de winter, maar dan wel zonder modder, en met een warm dak boven mijn hoofd. Moge het maar weer gauw zomer worden.

Van kinds af aan ben ik er rotsvast van overtuigd geweest dat ik geen sportgenen bezit. Met gym deed ik mijn uiterste best niet aan de beurt te komen en hoopte ik vurig dat het gauw tijd was. Vanwege mijn niet bijster goede motoriek werd ik sowieso altijd als laatste gekozen, dus dat was ook al niet bevorderlijk voor mijn enthousiasme. De Coopertest was mijn grote nachtmerrie en de sportdag het dieptepunt van het jaar. Toch ben ik nu aan het schrijven voor de fiets-website. Rara, hoe kan dit??

Ik geef het niet graag toe, maar zoals vermoedelijk bij wel meer vrouwen het geval is, werd mijn eerste wielren-ervaring geïnitieerd door een man. We verhuisden naar een stad die op enige afstand lag van mijn vriend z’n werk, waarop hij besloot dat hij voortaan op de racefiets naar zijn werk zou gaan. Het fietsvirus sloeg flink toe, en weldra vroeg hij of ik ook niet een racefiets moest kopen. Zoals gezegd vond ik mezelf nog steeds een totale anti-sporter, dus dat idee klonk me niet direct als muziek in de oren. Maar ja, om een paar trappers rond te draaien hoef je niet zoveel motoriek te hebben dacht ik, dus, vooruit met de geit. Ik vroeg aan een vriendin met racefiets of ik haar fiets een paar weekjes mocht lenen.

De vriendin in kwestie had een racefiets staan van het type ‘gratis-af-te-halen-op-marktplaats’. Keihard mannenzadel, buiscommandeurs, zowel binnen- als buitenbanden zeker 20 jaar oud, u kent dat wel. Maar het frame had de juiste maat, de trappers gingen rond en zelfs de versnellingen waren nog redelijk in orde. Dus vriend en ik gingen op pad.

De diepe zit was nogal wennen. Ik had het idee dat ik elk moment voorover over mijn stuur kon rollen. Het eerste wat we tegenkwamen was een drukke rotonde. Voor mijn gevoel was het een regelrechte zelfmoordactie om op deze fiets door de bebouwde kom te rijden, laat staan over zoiets als een rotonde. Let wel: eigenares van deze fiets gebruikte hem in hartje Amsterdam als stadsfiets. Dat had tot gevolg gehad dat ze er een keer in een dronken bui mee de tramrails in was gereden. Helaas stond daardoor de remgreep nu zo scheef dat je vijf minuten van tevoren moest bedenken dat er geremd moest gaan worden, anders was je niet op tijd bij de hendel.

Kennelijk bezit ik dan misschien geen sport-gen maar wel een kamikaze-gen. Op de een of andere manier ben ik na deze ervaring nooit meer gestopt met fietsen. Inmiddels doe ik dat gelukkig op een iets modernere racefiets, met een iets comfortabeler zadel en een iets beter hanteerbaar stuur. Mensen die mij nog niet zo lang kennen denken waarachtig dat ik sportief ben. Ik denk dat ik ze maar lekker in die waan laat.