It took a while but I finally made a selection of my South Korea photos and uploaded them. Go here to see the album. To get a full size copy of a photo, click “zoom” for the original.
Verre exotische vakanties zijn leuk, maar ze hoeven ook weer niet elk jaar. Na afgelopen jaar was ik in elk geval wel weer zwaar aan een relaxvakantie toe. Nou is een relaxvakantie voor mij niet twee weken op het strand bakken, daar word ik heel erg ongelukkig van. Maar als ik eerst een flinke col over getrapt heb kan ik daarna wel genieten van een dagje op mijn luie reet in de zon. Dus zo geschiedde. Zie de nieuwe foto’s.
Soms gaan dingen anders dan normaal.
Normaalgesproken werk je je de blubber om je proefschrift deadline te halen, dan gaat je proefschrift naar de leescommissie, en als die het goedkeurt ga je promoveren.
Zo niet bij mij. Lang verhaal, maar waar het op neer kwam was dat ik me weliswaar de blubber werkte, en dat ik weliswaar mijn deadline moest halen, maar dat het proefschrift daarna niet naar de leescommissie ging. In plaats daarvan ging het in tijdelijke bewaring. Nadat mijn baas de proefschriften had weggebracht naar de Grote Proefschriftbewaarder riep ze nog jolig dat het nu in de kluis lag, achter slot en grendel tot ons grote geheim geopenbaard mocht worden aan de wereld.
Na een aantal weken wachten diende de heuglijke dag zich dan toch aan dat het proefschrift naar de leescommissie mocht. Ik mocht het zelf gaan ophalen bij de Proefschriftbewaarder. Ik wist niet helemaal of ik die verhalen over die kluis moest geloven, dus vol verwachting liep ik erheen.
Ik kwam de kamer binnenlopen en zag het volgende. Een grote, voornamelijk lege tafel met een computer. Een tropische plant.
En een kluis. Van ongeveer een meter breed en anderhalve meter hoog.
De Proefschriftbewaarder wist meteen wie ik was. Ze zette een gezicht op alsof ze hier al weken op had gewacht, en toverde een sleutel van ongeveer 20 cm lang ergens vandaan. Opgetogen liep ze richting de grote kluis. Ze stak de indrukwekkende sleutel in het slot (eerst verkeerd om – het was duidelijk niet iets wat ze dagelijks deed), en opende de kluisdeur.
Ik weet niet precies wat ik verwacht had te zien. Een grote zak met gouden munten? Een revolver? Stapels stoffige compromitterende documenten over chantabele universiteitsbobo’s?
Ik zag dit:
Een plastic mapje met wat onooglijke papiertjes erin.
Veel leegte, want de kluis was werkelijk enorm.
En de doos met mijn proefschriften.
Zou het dan werkelijk enig belang hebben wat ik in die vier jaar bij elkaar heb getypt?
Als kind was ik bang voor spoken. Er school echter toen al een wetenschapper in mij dus mijn angst was wel rationeel onderbouwd. Ik was niet bang voor inbrekers of moordenaars. Ik deed gewoon de deur van mijn kamer op slot, dan konden ze er niet in. Spoken daarentegen, kunnen door muren heen. Dus al slaap je in een bunker, ze kunnen altijd bij je komen. Daarom zijn spoken enger dan moordenaars. Logisch.
Zoals wel meer mensen ben ik nooit echt volwassen geworden en daarom ben ik nu nog steeds bang voor spoken. Na het zien van “The Sixth Sense” kon ik drie maanden niet slapen.
Misschien moet ik het nuanceren. Ik ben er door de jaren heen alleen maar rationeler op geworden, en ben dus niet echt meer bang voor spoken, want die bestaan niet. Waar ik wel bang voor ben is dat ik spoken ga zíen. Of andere dingen die niet kunnen. Dat ik de telefoon ineens hoor rinkelen terwijl hij helemaal niet is aangesloten. Of zoals in een creepy droom die ik laatst had, waarin ik de badkamer in liep om mijn haar te föhnen, in de spiegel keek en mijn eigen achterhoofd zag.
Helaas heeft mijn toegenomen rationaliteit me er geenszins heldhaftiger op gemaakt. Laatst googlede ik het spookverhaal “The Fall of the House of Usher”, van Edgar Allan Poe. Dat schijnt de inspiratiebron te zijn voor een (overigens prachtig mooi) stuk gitaarmuziek wat ik aan het instuderen ben. Het leek me een nobel streven om dat verhaal eens te gaan lezen, om te weten wat ik nou eigenlijk aan het spelen was.
Dat ging niet door dus. Van de beschrijving ervan op Wikipedia kreeg ik al zo de rillingen dat ik mijn leesambitie voorlopig op de lange baan geschoven heb.
Om gevoel te krijgen voor hoeveel iets kost of hoe lang iets nog duurt, reken ik altijd om. Bijvoorbeeld van dollars naar euro’s, of vroeger van euro’s naar guldens. Maar soms moet je de eenheden wat concreter maken. Als puber rekende ik altijd in marsen, je weet wel, die candybars met die zoete caramel-prut erin. Een mars kostte destijds 1 gulden, dus waarom dan niet gewoon in guldens rekenen? Dat is omdat je je bij een mars een betere voorstelling kan maken. Als je voor een hamburger op Lowlands vier-en-een-halve mars moet afrekenen moet die hamburger wel groot zijn en een beetje vullen, anders kun je beter vier-en-een-halve mars eten, redeneerde ik dan.
Naarmate je ouder wordt veranderen je eenheden. De mars werd op den duur vervangen door de eenheid CD, die meerdere varianten had (”acceptabel geprijsde CD” ~ 35 gulden; “dure CD” ~ 47 gulden), en tegenwoordig reken ik in de eenheid racefiets (”marktplaatsfiets” ~ 500 euro; “budgetfiets” ~ 1000 euro; “goeie fiets” ~ 2000 euro).
Ook mijn tijd-maatstaven zijn subtiel veranderd. Vroeger deelde ik de tijd in als voor/na [mijn verjaardag/sinterklaas/kerst] (”voor” ~ redelijk snel; “na” ~ nog lááááng niet). Inmiddels nader ik de 30 en probeer ik mijn verjaardag te verdringen. Hoe lang het nog duurt voor ik jarig ben? Te snel, is steevast het antwoord. Niet erg informatief. Voor/na dat congres in [Berlijn/Sydney/Boulder] is daarom nu gangbaarder om “snel” en “nog lang niet” van elkaar te scheiden.
Vanmorgen stond ik in de supermarkt en checkte de houdbaarheidsdatum van een pakje ontbijtspek. “Tenminste houdbaar tot 15-01-10″, stond er. Ik was meteen gerustgesteld.
Houdbaar tot mijn proefschrift-deadline!
Morgen gaat de KNO arts nogmaals mijn oor bekijken. Dat is wel nodig ook want het is nog steeds niet over. Hopelijk weet hij nu wat voor beest het veroorzaakt.
Ik heb inmiddels ontdekt dat oorontstekingen veroorzakende beesten ook in pluche versie te koop zijn op internet. Als die van mij echt Streptococcus Pneumoniae blijkt te heten ga ik er een kopen. Maar eerst hopen dat de KNO arts dat kreng in mijn oor nu eindelijk kan verdelgen.
P.S. Kadotip: geef iemand een leuk pluche herpes-virus voor zijn verjaardag 
Vriendlief en ik hadden gisteren een flink jubileum te vieren. Dat deden we wel op een hele romantische manier: ik op de bank met mijn laptop en vriendlief op de fiets voor een tijdrit. Om zijn afwezigheid te compenseren had hij me plechtig beloofd op het podium te rijden. Dan zou ik namelijk de bloemen krijgen.
Om een uur of acht belde hij met een beteuterd stemmetje om te vertellen dat hij vierde was. Tot mijn grote verbazing kwam hij een uurtje later desondanks met bloemen de kamer inlopen. Verbaasd vroeg ik of hij soms de winnaar beroofd had. Hij zweeg geheimzinnig.
Welgeteld één nachtje kon hij het geheimpje voor zich houden. De volgende ochtend werd het mysterie alsnog ontrafeld. Ze hadden bloemen over.
Er zit blijkbaar een nogal hardnekkig beest in mijn oor want drie weken nadat het begon is de oorontsteking nog steeds niet helemaal weg. Drie bezoekjes aan de huisarts en eentje aan de KNO arts later is mijn oor grondig gestofzuigd van binnen (dat is niet fijn) en ben ik aan mijn derde soort medicatie bezig maar het lijkt nu eindelijk wat te verbeteren. Ik kan in elk geval mijn gitaar weer fatsoenlijk horen (althans, voor mijn doen dan).
De KNO arts heeft het beest nu op kweek gezet dus mochten ook deze oordruppels niet werken dan kan er beest-specifieke medicatie worden ingezet om het te verdelgen. Maar met een beetje geluk gaat dat niet nodig zijn.
De economie mag dan prut zijn, het heeft niet aan ons gelegen. Vriendlief spendeert fortuinen aan – in mijn ogen – onnodige wielerspullen (andere bidonhouders, want je zult maar 2 verschillende bidonhouders op je fiets hebben zitten, nieuwe wielen, nieuw stuur, nieuwe schoentjes, en dan meteen 2 paar want met witte schoenen kun je niet in de regen fietsen, en ga zo maar door). En ikzelf heb de plannen voor een fiets even in de ijskast gezet ten faveure van een nieuwe gitaar.
Helaas is de oorontsteking nog even niet over, ik zal de onsmakelijke details voor me houden maar een fijn weekje was het in dat opzicht niet. Ook mijn gehoor is suboptimaal. Normaal is het al suboptimaal omdat links eenderde van mijn trommelvlies ontbreekt (althans, de laatste keer dat ik me heb laten vertellen hoe het ervoor stond), maar nu zit de hele boel ook nog verstopt dus ik hoor maar met 1 en een kwart oor, ongeveer.
Dat is tot mijn vreugde ruimschoots genoeg gebleken om het verschil tussen mijn nieuwe en de 3 momenteel aanwezige oude gitaren te kunnen horen. De nieuwe heeft zoveel meer volume en klinkt dwars door de oorsmeer heen nog steeds zo fantastisch dat er geen enkele twijfel over mogelijk is. Ik heb wel wat moeite met stemmen momenteel (lang leve de electronische tuners), maar zelfs voor een half dove gitarist is hij de grote uitgave meer dan waard.
Vroeger zwoor ik dat als mijn huis in de fik zou gaan, mijn eerste gitaar het eerste voorwerp was dat ik zou redden. Niet omdat hij zo fantastisch klinkt, maar uit nostalgie. Van hem heb ik het geleerd, zal ik maar zeggen, en hij is daardoor het meest dierbare bezit wat ik heb. Maar nu de nieuwe concurrent ernaast staat moet ik zeggen dat de keuze toch wel verdomd moeilijk zou worden. Ik hoop maar niet dat mijn huis ooit in de fik vliegt.
Zul je net zien. Prachtige nieuwe gitaar gekocht, krijg je prompt een oorontsteking. Het is dat ik al weet hoe mooi hij klinkt, anders zou ik momenteel het onderscheid niet eens kunnen maken tussen mijn oude en mijn nieuwe gitaar.
De dokter vroeg nog of ik eigenlijk überhaupt wel iets kon horen met dat oor. Ik had wel een enórm gat in mijn trommelvlies. Nou ja, normaal gesproken wel ja… Maar het laat nu even te wensen over.