www.lannie.nl

Vorig jaar, midden in onze vakantie in Frankrijk, kregen we autopech. Dat ding bleek er niet zo goed tegen te kunnen als je er een blok haardhout voor gooit als ie met 130 over de snelweg dendert. Veel gezeur, tijdverspilling en taalproblemen als gevolg.

In mei of juni van dit jaar, terwijl ik down under in een peperduur hotel zat, had vriendlief in zijn eentje autopech in Wallonië. Midden in de nacht kreeg ik een smsje dat er rook uit de auto kwam. Wederom veel gedoe en taalbarrières.

Dan denk je dat je je portie wel gehad hebt voor de komende jaren. En dat het toch niet elke keer zo kan zijn dat zodra je de taalgrens over rijdt, de auto het begeeft. Maar zo werkt de statistiek niet. Dat jij twee keer achter elkaar in een franstalig gebied autopech hebt in één jaar tijd verkleint niet de kans dat het nog een keer gebeurt.

En zo gebeurde het dat wij op dag één van de vakantie, midden in Frankrijk, autopech hadden.

Volgende keer toch maar naar Italië.

I bought a new computer and all of a sudden my photo album software doesn’t work properly anymore. Not sure whether it has anything to do with the new computer or just with the crappy software in general. Anyway, I made a photo album of the thesis defence and the party afterwards. It doesn’t look as nice as usual, but should do for now. Many thanks to various people who took photos during the ceremony and afterwards.

A lot happened, but the summary is that it was a really, really nice day! A few scary moments to start with, and then a lot of relief, happiness and fun. Quite honestly, I now wonder why I was so nervous about this during the four years that preceded the Big Day. But then I guess that’s a really easy thing to say once you know that the defence went ok. Many people told me it would be a great day beforehand, but you only know that’s true once it’s done. The irony of the Big Day.

Another blog of my thesis. A photo blog this time. My friend just turned the cover of the thesis into another piece of artwork. Using an iPhone

Well, actually, not just someone.

For those of you who wondered where that image on the cover of my thesis came from, it was made by a Canadian illustrator named Matt Forsythe. The image was originally created to accompany an article about depression (see this blog post), but I thought it very nicely suited my migraine (and comorbid depression) theme.

Matt now also blogged my thesis

I just mailed the book to pretty much anyone who might be remotely interested, but if you did not receive it (you might in the next couple of days), leave me a message and I’ll send you a copy.

Gesprek voor de deur van een sauna:
Vrouw: “Hoe is deze?”
Man (komt net naar buiten): “Warm.”
Vrouw: “Oh, dan ga ik daar maar niet in.”

It took a while but I finally made a selection of my South Korea photos and uploaded them. Go here to see the album. To get a full size copy of a photo, click “zoom” for the original.

Verre exotische vakanties zijn leuk, maar ze hoeven ook weer niet elk jaar. Na afgelopen jaar was ik in elk geval wel weer zwaar aan een relaxvakantie toe. Nou is een relaxvakantie voor mij niet twee weken op het strand bakken, daar word ik heel erg ongelukkig van. Maar als ik eerst een flinke col over getrapt heb kan ik daarna wel genieten van een dagje op mijn luie reet in de zon. Dus zo geschiedde. Zie de nieuwe foto’s.

Wielrenners zijn masochisten. Iedereen die wel eens een berg heeft beklommen, of een tijdrit gereden, of met de tong op de schoenen in een wiel gehangen zal dit beamen. En het raarste is nog dat je desondanks blijft wielrennen. Als je een beetje je best doet bergop denk je zonder uitzondering, “dit doe ik nooooooooooiiiit meer!!!!”. Niet zelden staat dat ongeveer gelijk aan dat je het binnen 1 of 2 jaar opnieuw probeert omdat je je prestatie van vorig jaar moet en zal overtreffen. Je fietst een berg van 10% op en denkt, “wie dit doet moet lijden aan totale zelfhaat”. Om vervolgens een paar dagen later een berg van 11% op te klimmen, want je weet nu immers dat je die van 10% wel bovenkomt. En ja, dan moet je een nieuwe uitdaging. Zo worden op den duur de meest monsterlijke beklimmingen alsnog een reëel doel.

Als ik vriendlief hoor praten over zijn laatste uitdagingen klinkt het soms alsof hij de meest verschrikkelijke dagen van zijn leven heeft meegemaakt. Het was een en al afzien, verschrikking, kapot zitten, nog heel ver moeten, nog meer afzien en denken dat er nooit een eind aan komt. Waarom doe je het dan? “Omdat het zo leuk is”, krijg je dan te horen.

Afzien is verslavend. Niet in de laatste plaats omdat van afzien alles beter wordt, als het eenmaal achter de rug is. Je eten smaakt lekkerder, de bank ligt lekkerder, niksdoen voelt ineens zalig in plaats van lamlendig, en als je het dan eenmaal volbracht hebt kun je er in elk geval flink over opscheppen en bewonderende blikken in ontvangst nemen.

Dit alles overdenkend heb ik een nieuwe uitdaging aangenomen. Ik heb me door mijn masochistische vriendje laten overhalen om een tijdrit van 123 km te gaan rijden, met de toepasselijke naam “Monstertijdrit“. Gezien het deelnemersveld is er een bijna keiharde garantie dat ik als laatste eindig. Dat de spullen al opgeruimd zijn, de prijzen al uitgereikt en de zon al onder als ik eindelijk binnen kom. Maar het deert me niet. Want na al het lijden, het afzien, het denken dat er geen einde aan komt, en het slikken van de nederlaag van het laatste worden, kan ik mooi wel met mijn beentjes omhoog op de bank liggen de rest van de dag, zonder schuldgevoel genieten van een enorm bord pasta, en er bruut over opscheppen tegen iedereen die het maar wil horen. Kom maar op met die Monstertijdrit.

Oh ja, voor ik het vergeet, Thijs Zonneveld is een held.
Lang leve de nieuwe wielerjournalistiek, waarin feiten een goed verhaal nooit verpesten en de overdrijving als stijlfiguur nooit wordt geschuwd.

Hier weer een hoogtepunt, getiteld Cancellara is een smeerlap.

(Overigens lijkt dit verhaal wel degelijk gebaseerd op feiten, zoals hier is na te trekken. Let ook op de geniale naam van de wielerploeg waar Thijs destijds voor fietste.)

Whoohoo!
Ik mag dan zelden meedoen aan een wedstrijd, die ene keer dat ik het doe haal ik er dan wel meteen het blad Fiets mee!

Onlangs organiseerde vriendlief op zeer succesvolle wijze een tijdrit in de Flevopolder, voor leden van het Fiets-forum en wie er verder nog zin had om mee te doen. Een van de deelnemers was de fotograaf van Fiets. Ziehier het resultaat. Een van die tamelijk onherkenbare mensen ben ik